காத்திருக்கும் பறவை

கோணேசர் கல்வெட்டு

2010-03-13T12:07:00.000-08:00

'கோணேசர் கல்வெட்டு' என்கின்ற இந்த வரலாற்று நூல், திருகோணமலையைச் சேர்ந்த கவிஞர் இராஜவரோதயம் அவர்களால் 16 ம் நூற்றாண்டளவில் எழுதப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. இது பாடல்களையும் , உரைநடைப்பகுதிகளையும் கொண்டமைந்திருக்கிறது.

அந்த நாட்களில் அரசர்கள் தங்களது திருப்பணிகள், கட்டளைகள் போன்றவற்றை சாசனங்களாகக் குறித்து வைக்கும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர். அப்படிப்பட்ட சாசனத்தை ஆதாரமாகக்கொண்டு இலக்கியங்கள் உருவாக்கப்பட்டால் அது 'கல்வெட்டு' என அழைக்கப்பட்டது.

திருக்கோணேச்சர ஆலயத்துக்கு திருப்பணிகள் செய்த குளக்கோட்டு மன்னன், ஆலயம் பற்றியும், அதனை நிர்வகிப்பது பற்றியும்,கோயிற்தொழும்பாளர்கள் கடமைகள் பற்றிய செய்திகளையும் உள்ளடக்கி 'பெரியவளமை பத்ததி' என்னும் செப்பேட்டில் பொறித்து வைத்திருந்தார். அச்சாசன விடையங்களை அடிப்படையாக வைத்து அதைத் தொகுத்தும்,விரித்தும் கவி இராஜவரோதயரால் உருவாக்கப்பட்டதுதான் கோணேசர் கல்வெட்டு.

இந்நூல் மூலம் திருக்கோணேச்சரத்தின் வரலாறு, அவ்வாலயத்துக்கு குளக்கோட்டு மன்னன் செய்த திருப்பணிகள்,திருகோணமலை வன்னிமைகள் பற்றிய செய்திகள்,அக்காலத்து திருகோணமலைச் சமூகத்தின் பண்பாட்டு விழுமியங்கள் என்பனவற்றைப் பற்றி நாம் அறியக்கூடியதாக இருக்கிறது.

முக்கியமாக கோயில் தொழும்பு செய்வோர் பின்பற்றவேண்டிய விதிமுறைகள் ,அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட மானியங்கள், கோணேசர் ஆலயத்துக்குரிய திரவிய இருப்பு என்பன பற்றி விரிவாகச் சொல்கிறது இந்நூல். திருகோணமலையின் வரலாற்றுத் தொன்மைக்கான ஆதாரங்களில் இந்நூல் முக்கிய இடம்வகிக்கிறது.

இணையத்தில்
PDF
வடிவில் வாசிக்க... (நன்றி நூலகம்)
http://noolaham.org/wiki/index.php/கோணேசர்_கல்வெட்டு

பதிவின் ஒலிவடிவத்தைக்கேட்க...
Comment | Copy This

வரலாற்றுத் திருகோணமலை

2010-03-12T03:40:00.000-08:00

வரலாற்றுத் திருகோணமலை எனும் இந்நூல் திரு.கனகசபாபதி சரவணபவன் அவர்களால் எழுதப்பட்டது. பலசாசனங்களில் இருந்தும், வரலாற்று நூல்களில் இருந்தும் ஆதாரங்களைக்காட்டி எழுதப்பட்ட இந்நூல் திருகோணமலையின் வரலாற்றை போர்த்துக்கீசர் காலம்வரை ஆராய்கிறது.

இலங்கையில் திருமலைத்தமிழர் வரலாறு தொடர்பான ஆதாரங்களைப் பட்டியல்படுத்தும் இந்நூலில் திருகோணமலையின் வரலாற்றுடன் தொடர்புடைய தமிழக வரலாற்றுப் பின்னணிகள் விரிவாக ஆராயப்பட்டுள்ளது. திருகோணமலையின் வரலாறு, திருக்கோணேஸ்வரத்தின் தோற்றம், தென்னிந்திய அரசுகளின் எழுச்சி, குளக்கோட்டு மன்னன், திருகோணமலையில் வன்னியர்களின் ஆட்சி , திருகோணமலைச் சமூகங்களும்,தொல்மரபுகளும், வழமைகளும் என்று பல்வேறுபட்ட கோணங்களில் திருமலை வரலாற்றை ஆராய்கிறது இந்நூல்.

திருகோணமலை வரலாற்றுடன் திருகோணமலை மாவட்டத்தில் வாழும் இலங்கைத் தமிழர்கள், இந்தியத்தமிழர்கள், சிங்களவர்கள், முஸ்லீம்கள், காப்பிரிகள்(நீக்கிரோக்கள்), பறங்கியர்கள், சீனர்கள், வனக்குறவர்கள் என்போரின் சமூக அமைப்புக்கள் பற்றியும் ஆராய்கிறது.

திருகோணமலை மாவட்டம் வன்னியர்கள் ஆட்டசிக்காலத்தில் திருகோணமலை, கட்டுக்குளப் பற்று , கொட்டியாரப் பற்று ,தம்பலகாமப் பற்று என நான்கு குறுநில ஆட்சிப் பிரிவுகளைக் கொண்டிருந்தமை பற்றிய விரிவான விளக்கத்தைத் தருகிறது இந்நூல். திருகோணமலையின் வரலாற்று ஆய்வு நூல்களைப் பெற்றுக்கொள்வதில் சிரமங்களை எதிர்கொள்ளும் சாதாரண மக்களுக்கு இந்நூல் ஒரு வரப்பிரசாதமாகும்.

இணையத்தில்
PDF
வடிவில் வாசிக்க... (நன்றி நூலகம்)

http://noolaham.org/wiki/index.php/வரலாற்றுத்_திருக்கோணமலை

தமிழர் வரலாற்றின் தொன்மை சொல்லும் கந்தளாய்க் கல்வெட்டுக்கள்

2010-03-12T03:34:00.000-08:00

கந்தளாய், திருகோணமலையில் இருந்து கண்டி செல்லும் பாதையில் நாற்பது கிலோமீற்றரில் அமைந்திருக்கும் ஊர். இலங்கையின் மிகப்பெரிய விவசாய நிலங்களைக் கொண்ட பிரதேசங்களில் ஒன்றாகக் கந்தளாயும் கருதப்படுகிறது. பண்டைய நாட்களில் கந்தளாயில் 'சதுர்வேதி மங்கலம்' என்றழைக்கப்பட்ட பிரதேசம் இருந்தது. இங்கு நான்கு வேதங்களையும் கற்றுணர்ந்த அந்தணர்கள் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறார்கள். இவர்களுக்கு இப்பிரதேசம் வரியில்லாமல் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இங்கிருந்த குடியேற்றம் அளவில் பெரிதானதாகவும், அதிகாரம் கொண்டதாகவும் அமைந்திருந்தது என அறியமுடிகிறது.

கி.பி 10 ஆம் நூற்றாண்டில் சோழரது நேரடி ஆட்சி இலங்கையில் ஏற்பட்டபோது நாகநாட்டில் இருந்த( தற்போதைய வடகிழக்கு மாகாணம்) தமிழ் அரசும் அவர்களது ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்டது என வரலாற்றாதாரங்கள் மூலம் அறிய முடிகிறது. சோழப்பேரரசின் படையெடுப்பின் மூலம் இப்பிரதேசம் இராஜராஜனின்(கி.பி 985 - கி.பி 1014) ஆதிக்கத்தின்கீழ் வந்தபின் 'இராஜராஜ சதுர்வேதி மங்கலம்' என்றே அழைக்கப்பட்டிருக்கிறது. (சோழர் ஆட்சியின் கீழ் தமிழ்ப் பௌத்தர்களால் நிர்வகிக்கப்பட்ட விகாரை இராசராசப் பெரும் பள்ளியெனப் பெயர்மாற்றம் செய்யப்படதுபோல்) அதன் பின்னர் அவரது மகன் இராஜேந்திரன் (கி.பி 1012 - கி.பி 1044) காலப்பகுதியில் திருகோணமலை நகரம், இராஜ ராஜ சதுர்வேதி மங்கலம்(கந்தளாய்) என்பவற்றை உள்ளடக்கிய பிரதேசம் 'இராஜேந்திர சோழவழநாடு' என அழைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கி.பி 1010 ஆம் ஆண்டி ல் இங்கு இராசேந்திர சோழனால் சிவன் கோவில் கட்டப்பட்டது. அப்புராதானக் கோயிலின் சிதைந்த பாகங்களைக்கொண்ட சிவன் பார்வதி சிலை, தூண் சிதைவுகள் , ஆவுடையார் போன்றவை இன்றும் அக்கோயிலின் வரலாற்றுத் தொன்மைதனை பறைசாற்றி நிற்கிறது.

வரலாற்றுத் தகவல்களின் அடிப்படையில் இங்கிருந்த ஆலயம் பிரசித்தமானதாகவும், பலர் ஒன்றுகூடி அமர்ந்து கலந்துரையாடக்கூடிய மண்டபங்களைக்கொண்ட பிரமாண்டமானதாகவும் இருந்திருக்கவேண்டுமென அறியமுடிகிறது. கந்தளாயிலுள்ள பேராறு எனுமிடத்தில் அமைந்திருக்கும் இவ்வாலச் சிதைவுகள் 1950ம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு பின்னர் அவ்விடத்தில் அமைக்கப்பட்ட சிவனாலயத்தையே மேலுள்ள படத்தில் காண்கிறீர்கள்.

இவ்வாலச் சூழலில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல சாசனங்களில் இருந்து இவ்வாலயத்தின் சிறப்பையும் இங்குவாழ்ந்த மக்களது சமய, பண்பாட்டு நடமுறைகளையும், இப்பிரதேசத்தில் நிலவிய அரசாட்சி பற்றியும் அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

அங்கு கண்டெடுக்கப்பட்ட கல்வெட்டுக்கள் சொல்லும் செய்திகளின் சுருக்கம்.

01. இராஜராஜ சதுர்வேதி மங்கலத்தின் ஊராட்சி அமைப்பான பெருங்குறி(மகாசபை) பெருமக்கள் ஒரு இரவு ஒன்றுகூடி விக்கிரம சோழ வாய்க்கால் தொடர்பாக எடுத்த தீர்மானத்தின் பதிவுகளையே ஒரு கல்வெட்டு சொல்கிறது.இதனை ஆராய்ந்த கலாநிதி.கா.இந்திரபாலாவின் கருத்துப்படி கி.பி 1033 மாசி 13ம் திகதி/ கி.பி 1047 மாசி 10 ம் திகதி இம் மகாசபைக்கூட்டம் நிகழ்ந்திருக்கவேண்டுமெனக் கருதுகிறார்.

02. இங்குள்ள இன்னுமொரு சாசனம் முதலாம் விஜயபாகு தேவரின் 42 ம் ஆட்சியாண்டிலே எழுதப்பட்டது.(கி.பி 1097) நங்கைசானி என்னும் பிராமணப்பெண் தனது கணவனின் நினைவாக சதுர்வேத மங்கலத்து விஜயராஜ ஈஸ்வரம் என்னும் ஆலயத்தில் ஏற்படுத்திய அறக்கட்டளை பற்றிய விவரங்களை அது வர்ணிக்கிறது.

03.கி.பி 12 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அதாவது கி.பி 1103 ஆண்டுக்குரியதான கல்வெட்டில் கந்தளாய் என்றே அக்காலத்தில் இப்பிரதேசம் அழைக்கப்படதாக அறிய முடிகிறது. அத்துடன் பொலநறுவையை ஆட்சி புரிந்த விஜயபாகு தனது 37ம் ஆட்சியாண்டில் தானமளித்தான் என்பதையும் அறியமுடிகிறது. இதுவரை இலங்கையில் கண்டெடுக்கப்பட்ட கல்வெட்டுக்களில் இதில்தான் முதன் முறையாக திருப்பள்ளியெழுச்சி, திருப்போனகம் என்னும் சொற்பதங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளதாக பேராசிரியர் பத்மநாதன் அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்.

இவை தவிர சோழ இலங்கேஸ்வரன், சோழர்களின் ஆட்சிமுறை, என்பனவற்றோடு தமிழர்களின் தொன்மையையும் ஆதாரப்படுத்தி நிற்கும் இச்சாசனங்கள் அரிய பொக்கிசங்களாகும்.

உசாத்தணை

வரலாற்றுத் திருகோணமலை - கனகசபாபதி சரவணபவன்

திருக்கோணமலை மாவட்ட திருத்தலங்கள் - பண்டிதர் இ.வடிவேல்

கட்டுரை- 'இலங்கையில் கிடைத்த தமிழ் சாசனத்தில் முதன்முதலாக திருப்பள்ளியெழுச்சியென்ற சொல்' - பேராசிரியர் சி. பத்மநாதன்

கட்டுரை - 'கிழக்கிலங்கையில் சீரழிந்துகொண்டிருக்கும் தமிழரின் தொன்மைச் சான்றுகள்' - கலாநிதி.ப.புஷ்பரெட்ணம்

தகவல் திரட்டுவதில் உதவியவர்கள் - கந்தளாய் சிவன்ஆலயக்குருக்கள், திரு.க.ரவிராஜன் (திருப்பணிச்சபை சிவன் ஆலயம்)

வீடு - ஞாபகச்சிதறல்

2009-12-16T07:02:00.000-08:00

புலம் பெயர்ந்தவர்கள், இந்திய ஏதிலி முகாம்களில் இருப்பவர்கள் , எங்கென்றும் தெரியாமல் காணாமல் போனவர்கள் , நாடுகடக்கையில் சிறைப்பட்டுப் போனவர்கள் என்று நீண்டு செல்லும் வகைப்பாடுகளில் நாங்கள் உள்நாட்டில் இடம்பெயர்ந்தவர்களாக கருதப்படுகிறோம். பெயரில் இத்தனை பிரிவுகளிருந்தாலும் ஒருவகையில் நாங்களனைவரும் வீட்டில் இருந்து பிரிக்கப்பட்டவர்கள் என்னும் வகைப்பாட்டில் வருபவர்கள்.

இடம்பெயர்ந்து பதினேழு வருடங்களுக்குப்பின் திருத்தப்பட்ட எமது வீட்டின் முன்றலில், இரவில் நிலவொளியில் குடும்பத்தினர் அனைவரும் அமர்ந்திருந்து நினைவுகளை மீட்டோம். இனப்பிரச்சனை , எதிர்காலம் , சமகாலப்பிரச்சனைகள் , இலக்கியச் சொல்லாடல்கள் என்றெல்லாம் தீர்ந்துபோய் தனியே வீட்டில் வந்து நின்றது.

வீடு...வீடு ..வீட்டைப்பற்றியே பேச்சாக இருந்தது. சிறுவயதில் அதுவொரு பெரிய உலகமாக இருந்தது. நாங்கள் அதிலிருந்து மெல்ல மெல்ல வெளிவரவில்லை. திடீரெனப்பிரிக்கப்பட்டோம். ஒருவேளை அதன்மீதுகொண்ட அதீத அன்புக்கு அதுதான் காரணமோ தெரியவில்லை.

நடுநிசி கடந்த அந்த இரவு இன்றும் நெஞ்சில் இருக்கிறது. பிறந்துவளர்ந்த அந்த வீட்டை விட்டு ஊர்விட்டோடிய அவலத்தின் ஒவ்வொரு கணமும் நினைவிருக்கிறது. நான் பன்னிரு வயதில் பாவித்த சிறியரக துவிச்சக்கர வண்டியின் கைபிடிகள் இரண்டிலும் பசளைப் பையில் சமையலுக்குரிய முக்கிய பொருட்கள் கட்டப்பட்டிருந்தது. பின்னிருக்கையை வானொலிப்பெட்டி நிறைத்திருந்தது. வண்டியை உருட்டி நடக்கையில் பாரத்தின் பழு தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டது உயிர் வாழ்தல் பற்றிய பயம்.

குழந்தைகள் ,முதியவர் என எந்தப்பாகுபாடும் இல்லாமல் குளிர் நிறைந்த அந்த இரவில் கைக்குக் கிடைத்த துணிகளால் எங்களை மூடிக்கொண்டு தெருவில் நடந்துகொண்டிருந்தோம். துப்பாக்கி வேட்டுக்களாலும் , எறிகணை வீச்சுக்களாலும் நிறைந்திருந்தது வானம். அழுகுரல்களுக்கும் , ஓலங்களுக்குமிடையில் தெளிவாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தது ' எப்படியாவது தப்பிப் போயிடணும்' என்ற என் ஆழ்மன ஏக்கம்.

அதிகாலை நேரம் பயணத்தின் பாதைகளைக் களைப்பும் , தேங்கியிருந்த நித்திரையும் மூடியது. சாதாரணமாக மரத்துக்குக்கீழ்நின்று விளையாடினால் பேசும் அம்மாவும் அப்பாவும் ஒரு மரத்தின் கீழ் துணிவிரித்து எங்களை நடுவில் விட்டு இருகரையிலும் படுத்துக் கொண்டது ஆச்சரியம் தந்தது. நேரம் செல்லச்செல்ல அங்கிருந்த மரங்களுக்குக் கீழுள்ள இடங்களுக்கான போட்டியும் கூடிச் சென்றது. துணிபோர்த்து நடுங்கிக்கொண்டே வந்த ஒவ்வொரு உருவங்களும் இடம் பிடித்துப் படுத்துக்கொண்டன.

காலைநேரம் திடுக்கிட்டு விழித்துக்கொண்டபோது எனக்குமுன்னமே விழித்துக் கொண்டவர்கள் அவசரத்தில் விட்டுவந்த உறவுகள் ,உடமைகள் தொடர்பில் அழுது கொண்டிருந்தார்கள். திரும்பிக் காலடியில் சுருண்டு படுத்திருந்த எங்கள் வீட்டுநாயினைப் பார்த்தபோது மனத்துக்குள் பெரும் குற்றவுணர்வு தோன்றியது .அவசர அவசரமாக ஓடிவரும் போது எங்களால் தனித்துவிடப்பட்ட நாய் இப்போது தானாகவந்து சேர்ந்திருந்தது.

விட்டுவந்தது மட்டுமல்ல அந்த நிமிடம்வரை அது பற்றி எந்த உணர்வுமில்லாமல் இருந்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கையில் பெரும் அவமானமாக இருந்தது. உயிர் பிரிதல் பற்றிய பயம் உறவுகள்மீது கொண்ட பற்றுக்களில் எவ்வளவு பிளவுகளை உருவாக்கிவிடுகிறது என்பது அப்போது புரிந்தது.

இப்படித்தான் ஆரம்பித்தது எங்கள் உயிர்காத்தலுக்கான ஓட்டம். இதில் எத்தனையோ இழப்புக்கள் ,வலிகள் ,வேதனைகள் . இவைஅனைத்தையும் தாண்டி எந்தவூர் சென்றாலும் தட்டிவிட முடியாதபடி ஒட்டி இருந்து வருகிறது வீட்டைப் பற்றிய நினைவுகள்.

வேலைவாய்ப்புக்காக ,வசதிக்காக ,உயர்கல்விக்காக என்று எத்தனையோ காரணங்களுக்காக உலகில் மனிதர்கள் தங்கள் சொந்தவீட்டைவிட்டு பிரிந்து செல்கிறார்கள். ஆனால் வன்முறை காரணமாக தம் சொந்த வீட்டை விட்டு வலுக்கட்டாயமாகப் பிரிக்கப்பட்டவர்களின் துயரம் தனியானதாக ,தணியாததாக இருக்கிறது.

மருத்துவபீட விடுமுறையின் போது யாழில் உள்ள பத்திரிகையொன்றில் வெளிவந்த என் கவிதையை ( சிறைவைக்கப்பட்ட வீடு ) நான் திரும்பியவுடன் பத்திரமாக எனக்குத் தந்த நண்பன் கலங்கிய கண்களுடன் தனது சிறுபிராயத்தில் சொந்த ஊரான காங்கேசன்துறையில் இருந்து பிரிக்கப்பட்ட நாளை நினைவுகூர்ந்தபோது தொண்டைக்குழி வரண்டு வார்த்தைகள்வர சிரமப்பட்டது இருவருக்கும். இன்றுவரை உயர்பாதுகாப்பு வலயத்துள் சிறையிருக்கிறது அவர்வீடு.

நாங்கள் படிக்கும்போது ஒருவீட்டில் மதிய உணவுக்கு ஒழுங்கு செய்திருந்தோம். உணவுதயாரிப்பவரின் கணவர் மிதிவெடி மூலம் காலையிழந்தவர். அவர் தனது சொந்தவீட்டைப் பார்க்கப்போனபோதுதான் இந்த அனர்த்தத்துக்குள்ளாக வேண்டியிருந்தது என அறிந்திருந்தேன். தற்செயலாக அவரும்,நானும் அவரது சொந்த வளவில் சந்திக்கநேர்ந்தபோதுதான் பார்த்தேன். அங்கு வீடு என்றொன்றே இல்லை. சில சுவர்களும் எஞ்சியிருக்கும் கதவின் சில நிலைகளும் அங்கு வீடொன்று இருந்ததை ஆதாரப்படுத்தி இருந்தது.

அண்மையில் இடம்பெயர்ந்து பின் சொந்தவூர் திரும்பிய உறவொன்று தன் சொந்த வீட்டைப்போய்ப்பார்த்துவிட்டு வந்தபின் ஒடுங்கிப்போய் சுவரோடு ஒட்டியிருந்தது இன்னும் கண்ணுக்குள் இருக்கிறது. இப்படி நீண்டுகொண்டு போகிறது வீட்டை பிரிதவர்கள் பற்றிய நினைவலைகள்.

தெருவில் பயணிக்கும்போது கண்ணில் படும் வன்முறை நிமிர்த்தம் உடைந்த எந்த வீடும் , அதிலிருந்தவர்களின் வேதனைகளை ஞாபகப்படுத்தும் அதேவேளை , விரைவில் வீட்டில் இருந்து பிரிக்கப்பட்டவர்கள் அனைவரும் மீள்திரும்ப வேண்டும்மென மனம் ஏங்குவதைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை.

இராசராசப் பெரும் பள்ளி / வெல்கம் விகாரை

2009-11-22T07:02:00.000-08:00

(இராசராசப் பெரும் பள்ளி / வெல்கம் விகாரை)

(கல்வெட்டுக்கள்)

(விலையுயர்ந்த ஆபரணங்கள், முக்கியமான பொருட்கள் என்பனவற்றை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்க பயன்படுத்தியதாகக் கருதப்படும் பொருட்கள்)

(நீர்த் தொட்டி)

(மருத்துவத் தொட்டி)

திருகோணமலை நகரத்தில் இருந்து வவுனியா செல்லும் பாதையில் கன்னியா வென்னீரூற்றைத் தாண்டி வரும் வரலாற்று முக்கியத்துவம் கொண்ட பிரதேசம் இராசராசப் பெரும் பள்ளி / வெல்கம் விகாரை. இதனுடைய வரலாற்றுப் பின்னணி அறியப்படவேண்டியதாகும்.

திருகோணமலையில் இந்து - பௌத்த மத முரண்பாடு கி.பி 3ம் நூற்றாண்டில் மகாசேனன் திருக்கோணேச்சரத்தை அழித்து கோகர்ண விகாரையை நிறுவ முற்பட்டதுடன் தீவிரம் பெறுகிறது.

'மகாசேனனின் துன்புறுத்தல் காரணமாக தற்காலிகமாகவே இந்து ஆலயங்கள் அழிக்கப்ட்டது. பௌத்த மதம் இந்து மத்ததுடன் போட்டி போட்ட போதும் பௌத்த மதம் துறைமுக நகரான திருகோணமலையில் இருந்து பின்வாங்க வேண்டி இருந்தது.' என்ற பேராசிரியர் சேனக பரணவிதானவின் கூற்றும், 'சோழர்கள் இலங்கையில் பல பௌத்த பள்ளிகளை அழித்ததார்கள்' என்ற சூளவம்சத்தின் கூற்றும் அக்காலத்தில் இருந்த மதமுரண்பாட்டை விளக்குவதாக இருக்கிறது.

வெல்கம் விகாரை என்னும் இந்தப் பௌத்தப் பள்ளியின் தோற்றம் பற்றிய தெளிவான வரலாற்றுத் தகவல்கள் இல்லையாயினும் , இது சோழருடைய படையெடுப்புக்கு( 10 ம் நூற்றாண்டு) முன்னமே இருந்திருக்க வேண்டுமெனக் கருதப்படுகிறது.

சோழருடய ஆட்சியின் கீழ் திருகோணமலை வந்தபின் இதன் பெயர் இராசராசப் பெரும் பள்ளி என சோழ ஆட்டசியாளர்களால் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. இங்கு கிடைக்கப் பட்ட அதிகளவான அறக்கொடைச் சாசனங்கள் தமிழ் மொழியில் இருப்பதும் , சோழ ஆட்சியாளர்களால் இவ்விகாரை பாதுகாக்கப்பட்டு, ஆதரவளிக்கபட்டமையையும் ( இராசராச சோழன் 84 பசுக்களைத் தானம் செய்தார் - வரலாற்றுச் சாசனம்) வைத்துப் பார்க்கும் போது வெல்கம் விகாரை தமிழ் பௌத்த துறவிகளால் நிர்மானிக்கப்பட்டு , நிர்வக்ககப்பட்டு வந்திருக்கவேண்டும் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

ஊரெல்லை - சில ஞாபகமீட்புக்கள்

2009-07-25T13:08:00.000-07:00

படங்களில் நீங்கள் காண்பது தம்பலகாமத்தின் எல்லைப்பிரதேசம். திடல்களாகக் காணப்பட்ட ஊர்மனைகள் முடிவடைந்து, ஒருசில தனித்த வீடுகளுடன், பசுமைநிறைந்த வயல்வெளிகளும் மறைந்துபோக சதுப்பு நிலவெளிகளாகக் காணப்படுகிறது எங்கள் ஊரெல்லை.

நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது 1990ம் ஆண்டு வைகாசிப் பொங்கலுக்கு அடுத்த நாள் நள்ளிரவு முதன்முதலாக இந்த எல்லையைத் தாண்டி அகதிகளானோம்.

1985 முதல் பலமுறை உயிர்காக்க பாதுகாப்பான இடமாக நாங்கள் கருதிய ஐயனார் கோயில்த் தீவிற்கு மூட்டை முடிச்சுக்களுடன் ஓடுவதும், சிலநாட்களின் பின் மீளத்திரும்பி வருவதுமாக இருந்து வந்தோம்.

ஆனால் இது அவ்வாறிருக்கவில்லை. வழக்கம் போலில்லாமல் உயிர்குடிக்கும் வேட்டுச் சத்தங்களும், எறிகணைவீச்சுக்களும் ஆரம்பித்தபோதே மிகச் செறிவாக இருந்தமையால் நீண்ட மனப்போராட்டத்துக்குப் பின் ஊர்விட்டகலுவதாக முடிவெடுக்கப் பட்டது.

அப்போது எனக்கு 12 வயது. இருந்தும் பயம்எதுவும் இருக்கவில்லை. மூட்டைமுடிச்சுக்களுடன் அடிக்கடி ஓடுவது பழக்கமாகிப்போயிருந்தது.

நள்ளிரவில் ஆரம்பித்த அந்த மிகக் கடுமையான நடைப்பயணம் அதிகாலை 4 மணிக்கு சூரங்கல் எனும் இடத்துக்குச் சென்றடைந்ததைத் தொடர்ந்து தற்காலிகமாக நிறைவுக்கு வந்தது.

அதிகளவில் சிறுவர்களைக் கொண்டிருந்த குடும்பங்களே முதலில் இடம் பெயர்ந்தன. அதனால் ஊரில் நிறையப்பேர் எஞ்சியிருந்தார்கள். அன்றைய ஊரின் நாட்குறிப்பு உதிரத்தால் எழுதப்பட்டதை பின்னர் அறிந்து கொண்டோம்.

படமெடுப்பதற்காக தரித்துநின்ற சில நிமிடங்களில் அனைத்து ஞாபகங்களும் அலையலையாய் வந்துபோனது.

சூரங்கல் பிரதேசத்தில் நாங்களாகவே களிமண்ணில் கல்லறுத்து, தென்னோலை வேய்ந்த குடிசை அமைத்திருந்தோம். மழைநிறைந்த ஒருநாளில் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் ஈரமூறிய பாயில் காய்ச்சலில் கிடக்க, குடிசைக்குள் மழைவெள்ளம் வராமல் விடியவிடிய மண்ணணை கட்டிய காட்சிகள் மனதில் படமாக வந்து போகிறது. ம்.. ம் ..இன்னும் இப்படி நிறைய...

நீண்ட நேரம் புகைப்படக்கருவியுடன் அந்த இடத்தில் நிற்பதை உணர்ந்து திடுக்கிட்டு பழைய நினைவுகளில் இருந்து சுதாகரித்துக் கொண்டு வீடுதிரும்பினேன்.

என் அன்றைய பொழுதினை நிறைத்திருந்தது பழைய ஞாபகங்கள்..

My Beautiful Village Thampalakamam

தனித்து விடப்பட்டவர்கள்....

2009-06-03T17:59:00.000-07:00

எத்தனை சுலபமாகச் சொல்லிவிட முடிகிறது இவன்/இவள் அனாதை என்று. யாரும் உறவென்றில்லாத உலகை கணநேரம் கற்பனை செய்து பார்க்கவே நெஞ்சுறைந்து போய்விடுகிறது நமக்கு.

தனித்துப் போனவர்களின் துயரம் அவர்களோடு இணைந்திருக்கையில் மட்டுமே நம்மால் உணரப்படுகிறது. விலகிவந்தபின் நம் வேலைகளுக்குள், வீட்டுப் பிரச்சனைகளுக்குள் சுலபமாக அவர்தம் நினைவுகளைத் தொலைத்துவிடுகிறோம்.

மறந்திருக்கும் ஓர்நாளில் ஏதோ காரணங்களால் சட்டென்று மீளுயிர்க்கும் அவலம் நிறைந்த அவர்களது ஞாபகங்கள் நம் எண்ணங்களைச் சுட்டெரிக்கிறது.

அண்மையில் நான் சந்தித்த, தன் சொந்தபந்தங்களில் இருந்து திடீரென தனித்து விடப்பட்ட நபர், நீண்ட நேரமாக என்னுடன் பேசமுடியாது தவித்தார். அவர் எண்ணங்கள் மு்ழுவதும் இழந்துபோனவர்களால் நிறைந்திருந்தது.

சிறிது நேரத்தின்பின் என்னிரு கைகளையும் திடீரென்று அவர் இறுகப் பற்றிக் கொண்டார். சந்திப்பின் இறுதிவரை எண்ணி ஓரிரு வார்த்தைகள் மட்டுமே இருவரும் பேசி இருந்தோம். அவருக்கான ஒருவர் என்பது தவிர்த்து தேவையற்றதாய் இருந்தது வார்த்தைகளின் ஆலாபனை.

பற்றி இருந்த என் கரம் வழி அவரது உறவுகள் பற்றிய நினைவுகளை ஓருவித நடுக்கத்துடன் அவர் மீள அசைபோட்டபடி இருந்திருக்கக்கூடும். பிரிதலுக்கான நேரம் வந்து என்கரம் தளர்ந்தபோது அவரும் ,நானும் அனுபவித்தது நரகவேதனை.

அவசரம் நிறைந்த இந்த உலகில் பிறப்பில் இருந்தோ அல்லது இடையிலோ தனித்து விடப்பட்டவர்களை நாளும் நாம் சந்தித்தவண்ணம் இருக்கிறோம்.

பெரியவர்களின் உணர்வுகளே இப்படி இருக்கையில் திடீரென தனித்துவிடப்பட்ட குழந்தைகளைப்பற்றி எண்ணிப் பார்க்கையில் தொண்டைக்குழி வரண்டுகொள்கிறது.

தனித்துவிடப்பட்டவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஏக்கங்களால் நிறைந்திருக்கும் இடைவெளிகளில் ஒருசிறு பகுதியையாவது நிரப்ப வேண்டிய கடப்பாடு உடையவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதோடு, அதற்குரிய தேவை நிறைந்த காலகட்டத்தில் வாழ்கிறோம் என்பதனையும் புரிந்து கொள்ளவேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம்.

உதவும் கரங்களுக்கான தேவை நிறைந்த உலகமிது

நன்றி http://youthful.vikatan.com/youth/jeevarajstory02062009.asp

ஊனமது கொடுமை.....

2009-05-26T21:53:00.000-07:00

இருக்கிறது பலவழிகள்

இழந்தவற்றை மீளமைக்க

என்றாறுதல் கொண்டாலும்

ஊனமது கொடுமை

உயிர் வாழும் வரையில்

நம்நாட்டு நிலையில்

உடனிருந்த அங்கம்

கண்ணிமைக்கும் பொழுதில்

காணாமல் போனால்

உடல் வலியது மாறும்

உயிர்வலியதுதானே அவன்

மாளும்வரை தொடரும்

பகிர்கையில் குறையும்

அந்தத் துன்பம்

கைகொடுத் உதவுகையில்

நிறையும் நம் நெஞ்சம்

காலத்தின் தேவையிது

நம்கண்முன்னே நிற்கிறது..

இப்படிக்கு நாற்று....

2009-05-23T23:55:00.000-07:00

வானத்து வெள்ளை மேகங்களே வரப்போடு கோபமென்பதால் வரவில்லை என்று மட்டும் சொல்லாதீர்கள். கருகிப்போன வயல் அதை அறிந்தால் மீண்டுவந்து காறி உமிழும் உங்கள் முகத்தில். வயல் செழிப்பாய் இருந்த நாளில் மழைதரப்போவதாய் அடம்பிடித்த மேகங்கள் எல்லாம் போசுங்கிப்போகையில் மேலிருந்து படம்பிடித்த விந்தை சரித்திரத்தின் கரிய பக்கங்களாய் பதிந்து போயிருக்கிறது.

வயலின் அழிவு உலகிற்கு ஒன்றும் புதிதில்லைதான். இருந்தும் அதைத்தடுக்கத்தானே மேகங்களின் கூட்டமைப்பு உருவானது. கருகும் வரை பார்த்திருந்து அழிவின் முடிவில் வந்து தப்பியதைக் கணக்கெடுப்பதில் என்னபயன்.

இப்படிக்கு....

புலம்புவது தவிர்த்து எதுவும் செய்ய இயலாத நிலையிலும், அதிகம் புலம்பினால் பிடுங்கி எறியப்படலாம் எனும் பயத்திலு்ம இருக்கும் நாற்று.

காத்திருக்கும் பறவை

2009-05-21T18:20:00.000-07:00

சந்தோசமான இரைதேடல் , மனமகிழ்வோடு உறவுகளுடனான உறவாடல் , நிம்மதியான வாழ்க்கை ,எதிர்காலம் பற்றிய பயமில்லாத நாட்கள் என்ற கற்பனைகளோடு எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் முட்கம்பிமீது யார்துணையுமின்றித் தனித்துட்கார்ந்திருக்கிறது பறவையொன்று நீண்டநாட்களாக........

இப்படிக்கு நாற்று....

இறப்பின் பயம் தெரியுதிங்கே எல்லோர் முகத்திலும்.......

2009-05-16T15:29:00.000-07:00

பாடல் ஒன்று எழுதச் சொல்லி

காற்றுக் கேட்குது ஆனால்

பாழும் மனது வார்த்தை வரும்

வழியைப் பூட்டுது

வயல் வெளியில் தென்றலோடு

சேர்ந்து நடக்கையில் தடை

வரம்பு மீறிப் பாய்ந்துவருது

கவிதை அருவியே

அடிக்கும் தொலைபேசிதனை

எடுக்கப் போகையில் மனதில்

இடிஇடித்து கொள்கிறதே

எதிர் முனையில் யார்?

தெருவில் நின்ற மனிதனவன்

உற்றுப் பார்த்ததால் அந்த

இரவு முழுதும் பகலாய்ப்போச்சே

என்ன கொடுமை சார்

செய்தி சொல்லும் TV தனை

உரத்துக் கேட்கையில் சில

சொற்கள் வந்தால் பதறியடித்து

குறைக்க வேண்டும் நாம்

மனம் விட்டு சிரிச்சுப்

பல வருசமாகுது சொந்த

சனம் மறந்து போனவர்கள்

தொகையும் கூடுது

இறப்பின் பயம் தெரியுதிங்கே

எல்லோர் முகத்திலும் இன்னும்

எத்தனைகாலம் இப்படி நாமும்

வாழப் போகிறோம்

காலத்தின் கண்ணாடி

2009-05-13T12:59:00.000-07:00

மீள ஒட்டமுடியாதபடி

உடைந்து போகிறது

கண்ணாடி ஒன்று

உலகத்தின் முன்னே

தட்டிச் சரிசெய்திடும்

நிலையில்லாதபடி நாளும்

நெளிந்து போகிறது

மனித நேயம்

இன்னல் வருகையில்

எவரெப்படி இருப்பார் என்று

தெரிகிறது திரையில் பின்னர்

அதுவும் கிழிந்து போகிறது

எலிபுகுந்து விட்டது இனி

வால் மட்டும்தானென்று

நாளும் நடக்கிறது கொடிய யுத்தம்

காணும் காட்சிகளால் மனது கனக்கிறது

பிணக் குவியல் மேல்நின்று

யார்செய்வது பிழையென்று

ஆராய்ந்து ஓய்கிறது உலகம்

கூடும் உயரத்தின் ரணம் புரியாது

உலகக் கனவான்களின்

உள்ளங்களில் எல்லாம் கவலைரேகை

இறந்த,இழந்தவர்கள் பற்றியல்ல தம்மரசியல்

இருப்புக்களின் எதிர்காலம் குறித்து

நெஞ்சிலடித்து ஓவென்றழும்

உயிர்ப்பலி கொடுத்தவன் தவிர்த்து

யாருக்குப் புரியப்போகிறது மீளத்திருப்பிக்

கிடைக்காத இழப்புக்களின் வலி????

யதார்த்தங்கள்.....

2009-05-12T18:30:00.000-07:00

வேலையில்லாத பொழுது

வீண்விவாதம் செய்ய

விரும்பாத மனது - முன்

எழுதியதைப் படித்து

பிழை திருத்தென்று

ஏவியது என்னை

இணையத்தை இயக்கி

என்னுடைய பதிவிலே

எழுதிவைத்த கவிதைகளை

ஏற்ற இறக்கத்தோடு

எழுத்தெண்ணிப் படிக்கையிலே

என்னே ஆச்சரியம்

தானாக இறந்திருந்தார்கள் என்

கவிதை மாந்தர்கள்

இடப்பெயர்வும் அப்படித்தான்

சுயவிருப்பின் பேரில்

ஊரும்,வீடும் அழிந்ததெல்லாம்

தானே நடந்ததாய்

யார் செய்த அழிவுகள்

யார்,யார் இந்தக்

கோரங்களின் மூலம்

என்றெழுந்த கேள்விகளின்

தேடலின் தொடக்கமே-தெரிந்தே

தொலைக்கப்பட்டிருந்தது

நாளும் நடக்கிறது -நாட்டு

நடப்புக்களை எழுதியவர்களின்

ஞாபகார்த்த நிகழ்வுகள்

சுடப்படும் பயத்தில் -இங்கே

சுருண்டு கிடக்கிறது

பலரின் சுட்டுவிரல்கள்......

முழுமைபெறாக் கவிதைகளிடம்

மன்னிப்புக் கேட்டு

ஏக்கப் பெருமூச்சோடு

எழுந்து சென்றேன்

தேடுவார் அற்றவொன்றாய்

தெருவில் கிடந்தது யதார்த்தம்.....

அழிவில் இருந்து மீண்டெழுதல்.....

2009-05-08T10:51:00.000-07:00

திருக்கோணேச்சரம்

இங்கு காண இருப்பது அழிவில் இருந்து மீண்டெழுந்த ஆலய வரலாற்றின் சுருக்கம்.

திருக்கோணேச்சரம் கி.பி 1624 இல் போத்துக்கீச தளபதி கொன்ஸ்ரன்டைன் டிசா என்பவனால் கொள்ளையடித்து,இடித்து தரைமட்டமாக்கப்பட்டது. ஆனால் இந்நிகழ்வு பற்றி முன்னமே அறிந்துகொண்ட அங்கு கடமையாற்றிய பாசுபதர் என்றழைக்கப்பட்ட பூசகர்களும் , தொழும்பாளர்களும் ,பக்தர்களும் இணைந்து இடிபட இருந்த கோயிலுக்குள் இருந்த விக்கிரகங்களை எடுத்து மண்ணில் புதைத்து வைத்தும் ,காடுகளிலும், மலைகளிலும் மறைத்துவைத்தும் வழிபாடு இயற்றி வந்தனர்.

சுவாமி மலை

தமது உயிரைப் பணயம் வைத்து மூல விக்கிரகமான கோணேஸ்வரரை இரகசியமாக காடுகள் வழியே எடுத்து வந்து தம்பலகாமம் மேற்கு மலைத்தொடரில் உள்ள கழனி மலைச்சிகரத்தில் வைத்து பூசித்து வந்தனர்.இதனால் இம்மலை சுவாமி மலை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தம்பலகாமம் ஆதி கோணநாயகர் ஆலயம்

பின்னர் கண்டியில் அரசுசெய்த ஜெயதுங்க வரராசசிங்கன் என்னும் மன்னன் சுவாமி மலையில் வைத்து வழிபட்டுவந்த ஆதிகோணநாயகரையும், மாதுமை அம்மையையும் மற்றும் உள்ள பரிவார தெய்வங்களையும் மேளதாளத்துடன் சிறப்புற எடுத்துவந்து தம்பலகாமம் கோயிற் குடியிருப்பு என்னும் இடத்தில் உள்ள கோயிலில் பிரதிஷ்டை செய்தான் என திருக்கோணாசலப் புராணம் கூறுகிறது.

அதேவேளை திருக்கோணேச்சரமும் சைவப்பெருமக்களால் மீண்டும் புதுப்பொலிவுடன் நிர்மானிக்கப்பட்டு சிறப்பாக வழிபாடியற்றப்பட்டு வருகிறது.

ஆச்சரியம் தருவதாய் இருக்கிறது போத்துக்கீசர் முற்றாக அழிக்க நினைத்த ஆலயம் அழிவில் இருந்து மீண்டெழுந்து இரு

ஆலயங்களாக பரிணாமித்திருக்கும் வரலாறு.

வரலாறு அறியுமா?

2009-05-05T17:13:00.000-07:00

அந்தப்பக்கம் இத்தனை

இந்தப்பக்கம் இத்தனை

என்று எழுதும் வரலாறு

என்றேனும் அறியுமா?

இறந்தவனை இழந்தவன்

இறுதிவரை படும் துயரம்

கணநொடியில் மரித்திடாத

கையிழந்த, கால் இழந்த

மெய்யெல்லாம் புண்சுமந்த

விதியழைக்கும் வேளைவரை

வேதனையில் உழலுகின்ற என்

உறவு்களை யாரறிவார்

கையிழந்ததறியாது தானே

சோறுண்ண அடம்பிடிக்கும்

பிள்ளைதனைப் பார்க்கையிலே நெஞ்சு

பீறிட்டு வெடிக்கிறது

சொல்லவந்த வார்த்தைகள்

சிக்கித் தவிக்கிறது

எத்தனையோ எழுதமனம்

ஏங்கித் துடிக்கிறது

அத்தனையும் வீணே என்று

அலுத்து முடிக்கிறது

வரலாறு மட்டுமிங்கே

மரணங்களால் நிறைகிறது....

விடியலுக்கான காத்திருப்பு....

2009-05-04T21:09:00.000-07:00

இருள் கிழித்து, துயில் குலைத்து
விடிந்திடும் காலை

இசைபடித்து ஊரெளுப்பி நாளை

தொடங்கிடும் வேளை

அருமையான தயிர்கொடுக்கும்

எருமைகளின் கூட்டம்

வயல் உழுது, சேற்றோடு

வெயில்தனில் குளிக்கும்

சங்கதிகள் பல பாடிக் களித்தருவி
சலசலத்தோடும் அங்கே
நெல்மணம் கவர்ந்த கொண்டல்
கள்ளமாய் நம் நெஞ்சம் வருடும்

புல்லறுக்கும் பூவையரின்

பதுப்புது பாடல்கள்

நெல்விளையும் பூமிதனைத்

தாலாட்டிச் செல்லும்

சேற்றினிலே ஏருளும் கூட்டம்

மண்ணிறைந்த மேனியராய்

வலிமறந்து பாடையிலே நம்

மனமிழகிப் போகும்

ஒளிபட்டுச் சிரிக்கும்
பூவில் பனித்துளி
சிலிர்ப்பூட்டிச் செல்லும்
சிறுவர்களின் சிரிப்பொலி

தென்னை, பனை சோலைகளுள்

தினம் மறையும் கூட்டம்

கள்ளிறக்கி, மதிமயங்கி

மனை மறந்து கிடக்கும் பின்

மனைவிகண்டு மனம்தெளிந்து

பதறியடித்து வேலைசெய்வார்

வீதியெல்லாம் இசைபாடிச்செல்லும்

மாட்டின் குளம்பொலி

இத்தனையும் இரசித்துவக்கும்
இனியதொரு விடியல்
நாளைவராதோ என்று
நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கிறோம்.....

படங்களில் காண்பது தம்பலகாமம்

நன்றி பட உதவி திரு.வே.தங்கராசா

தொடர்புடைய பதி்வு

வரலாறு அறியுமா?

அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை .....

2009-05-01T19:11:00.000-07:00

முரண்...

வெட்டவெளியில் போராட்டம்

மூடியகதவுகளுக்குள் பேச்சுவார்த்தை

தொடர்கிறது....

கைகுலுக்கல்களும்,பேட்டிகளும்

கண்சிமிட்டும் கமராக்கள்முன்

முடிவில்லாமல்.....

அங்குமிங்கும் பறந்தபடி

அந்தரத்தில் தூதுவர்கள்

யார்அரசாள்வார்...

குளிர்நிறைந்த அறைகளுக்குள் ஜாதகக்

குறிப்புகளுடன் விமர்சகர்கள்

லாபம்....

யாருடன் சேர்ந்தால்,யாரை வீழ்த்தினால்

எதிர்காலக் கணக்குகளுடன் கனவான்கள்

இத்தனையும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை பதுங்கு குழியுள்

கையிழந்த பிள்ளையை

காக்கத் துடிக்கும் தாய்....

தொடர்புடைய பதிவு

துகிலுரிதலும்,பார்த்துக்கொண்டிருத்தலும்.

யுத்தத்தின் முடிவினைக் கண்டவர்கள்

2009-04-28T12:55:00.000-07:00

குருதியும்,தசையும் சகதியாய் குவிந்து கிடக்கிறது என் தேசம். பத்து வயதில் என் பாட்டனார் {கதைசொல்லி} கைபிடித்து அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார் குருசேத்திரம். இரத்தமுறைந்து நடுங்கிக்கொண்டே நாற்புறமும் பார்த்தவண்ணம் அவருடன் நடந்த ஞாபகங்கள் நிழலாடிமறைகிறது இப்போது.

காட்சிகளில் காலமாற்றம் மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரிகிறது. போரின் கொடூரமும், வலியும் , வேதனைகளும் மாற்றமடையாமல் அப்படியே இருக்கிறது...நிகழ்வின் கோரத்தை எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள், விவாதிக்கிறார்கள், விளக்கம்சொல்கிறார்கள், இருந்தும் எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்கிறது முடிவு.

யுத்தத்தின் முடிவினைக் கண்டவர்கள்

இறந்தவர்கள் மட்டுமே …பிளேட்டோ..

யுகயுகமாய் புரியப்படாமலே இருக்கிறதோ என்று எண்ணத்தோன்றுகின்றது. யுத்தத்தின் முடிவை யுத்தமே தீர்மானிக்கும் என்ற உண்மை.வரலாறுகள் அதைத்தானே சொல்கின்றன. இருந்தும் இரத்தப் பசி அடங்காமல் தலைவரித்தாடித் திரிகிறது புறநாநூற்றுப் பேய்கள் மனித மனங்களுக்குள்.

வரலாற்றில் இருந்து நாம் கற்கும் பாடம் யாதெனில் ,வரலாற்றில் இருந்து நாம் பெரிதாய் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான்.

ஜேர்மன் தத்துவஞானி HEGEL { 1770 -1831 }

தொடர்புடைய பதிவு ; - துகிலுரிதலும்,பார்த்துக்கொண்டிருத்தலும்...

இப்படியும் ஒரு வாழ்க்கை

2009-04-27T22:05:00.000-07:00

ஏக்கம்,துக்கம் ஏன் இந்த
வாழ்வென்ற விரக்தியோடு
விடிந்துகொள்கிறது பகல்

வீதி,வேலைத்தளங்கள்,
பாடசாலை,பயணத்திலெல்லாம் –விதி
எம்மீது ஒரு விழி வைத்திருக்கிறது

சந்தோசமான சடங்குகளில்கூட
எல்லோர் மனத்திலும் –தனித்துட்காந்திருக்கிறது
எதிர்காலம் பற்றிய பயம்

கண்ணயரும் போதலெல்லாம்
துப்பாக்கிச் சத்தங்கள்
விழித்திருக்கிறது இரவு.

துகிலுரிதலும்,பார்த்துக்கொண்டிருத்தலும்...

2009-04-27T20:56:00.000-07:00

இன்றுவரை எனக்கு மர்மங்கள் பலநிறைந்த வாழ்வியல் ஆவணமாகத் தென்படுகிறது மகாபாரதம்.

சிலநாட்களாகவே மகாபாரதத்தில் திரௌபதிக்கு நிகழ்ந்த அந்த மிகக்கொடூரமான நிகழ்வான ‘துகிலுரிதல்’ சம்மந்தமான சில காட்சிகள் அவ்வப்போது மனதில் தோன்றி விடைதெரியாத பலகேள்விகளை எழுப்பிவிட்டுச் செல்கிறது.

பீஷ்மர், விதுரர், கிருபாச்சாரியார், துரோணாச்சாரியார் போன்ற பெருமக்களால் நிறைந்திருந்த திருதராஷ்டின மன்னனுடைய அவையில் அநாகரிகமான முறையில் துச்சாதனனால் சபைக்கு அழைத்துவரப்படுகிறாள் அபலைப் பெண் திரௌபதி. நிகழ்வின் காரணமாக அப்போது அந்த மாபெரும் சபையில் இருந்த மேற்சொன்ன பெரியோர்கள், துரியோதனன் முதலான கௌரவர்கள், பாண்டவர்கள், சிற்றரசர்கள், மந்திரிகள், பணியாளர்கள், காவலர்கள் என்று எல்லோருமே மெல்ல மெல்ல மறைந்து போக மனதில் திரௌபதை மட்டுமே விஷ்வரூபம் எடுத்து நிற்கிறாள்.

திடீரென அடிமையான அந்த முன்னாள் அரசியின் மனநிலை அந்நேரத்தில் எப்படி இருந்திருக்கும். துகிலுரியும்படி துச்சாதனனை துரியோதனன் ஏவியபோது அத்தனை பெரிய மனிதர்கள் வீற்றிருக்கும் அந்த அவையில் சீச்சீ அப்படியெல்லாம் ஒருபோதும் நடைபெற அனுமதிக்கமாட்டார்கள் என்னும் எண்ணம் ஒருகணமேனும் அவள் மனதில் ஓடிமறைந்திருக்குமா? ஏனெனில் அங்கு கூடியிருந்தவர்கள் யாவருமே குலப் பெருமையால், வீரத்தால் இன்னும் பலவற்றால் பேரும், புகழும் படைத்தவர்கள். திடமான முடிவுகளை எடுக்கக்கூடிய வல்லமை படைத்தவர்கள். எனவே இவர்கள் எல்லாம் இந்த அநீதியைப் பார்த்துக்கொண்டா இருந்துவிடுவார்கள் என்ற எண்ணம் நிட்சயம் வந்திருக்கும்.

இவர்கள் பற்றிய நம்பிக்கையெல்லாம் இறுதியில் துர்ச்சாதனன் கையில் அகப்பட்ட சேலையாய் உருவப்பட்டபோது திரௌபதியிடம் எஞ்சியிருந்த மனிதர்கள் மீதான நம்பிக்கை மரணித்துப்போயிருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

திருதராஷ்டினன், பீஷ்மர், விதுரர், கிருபாச்சாரியார், துரோணாச்சாரியார் என்று அவைப் பெரியோரெல்லாம் உறவுமுறை, செஞ்சோற்றுக்கடன் என்று கண்முன் நடப்பதைத் தடுக்க திரணியல்லாது ஆறுதல்வார்த்தைகள்,அறிவுரைகள் கூறிக்கொண்டிருக்க, சுற்றியிருந்த சிற்றரசர்களோ தமது பிராந்திய நலன், வர்த்தக நலன் கெட்டுவிடக்கூடாதே என்ற பயத்தில் அசைவற்று இருக்க,சிலர் முற்பகை காரணமாக ஆதரிக்க நடந்தேறியது துகிலுரிதலும், பார்த்துக்கொண்டிருத்தலும் நிகழ்வு.

திரௌபதி ஒவ்வொரு பெரியவராக இந்தக் கொடுமையிலிருந்து காத்தருளுமாறு வேண்டிப் பின் அவர்களால் எந்தப்பலனுமில்லை பார்த்துக்கொண்டிருக்கப் போகிறார்கள் என்றறிந்துகொண்ட ஒவ்வொருமுறையும் மனதளவில் பலமுறை துகிலுரியப்பட்ட கொடுமையை அனுபவித்திருப்பாள் என்றே எண்ணத்தோன்றுகின்றது.

ஒருவேளை இதுதானோ உலக நீதியும், தர்மமும்! தெரியவில்லை.....

{ படங்களின் மூலம் இணையத்தில் இருந்து }

காலனித்துவத்தின் கல்லறைகள் - புகைப்படத்தொகுப்பு

2009-04-21T19:15:00.000-07:00

TRINCOMALEE WAR CEMETERY

திருகோணமலை நகரத்திற்கு வெளியே, நிலாவெளிக்குப் போகும் பாதையில் மூன்று மைல் தொலைவில் அமைந்திருக்கும் இந்த மயானம் பிரிட்டிஸ் காலணித்துவத்தின் கடைசிச் சின்னங்களாக நமக்கு காட்சி தருகிறது.

228 பிரிட்டி்ஸ், 48 இந்தியர்,13 இலங்கையர் அடங்கலாக 362 பேரின் கல்லறைகளைக் கொண்டமைந்துள்ள இம்மயானத்தில் பெரும்பாலானவை போர்வீரர்களின் கல்லறைகளாகக் காணப்படுகின்றன.

இலங்கையின் ஆளுமைக்கு இப்பிரதேசம் உட்பட்ட பின்னரும் இன்றுவ்ரை அதன் பராமரிப்பினை இங்கிலாந்து தேசம் தனது இலங்கைத் தூதரகத்தின் ஊடாக மேற்கொண்டுவருகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகு்ம.

நான் போனபோது சூரியன் தன் அன்றைய நாளுக்கான பயணத்தை முடிக்கும்தருவாயில் இருந்தார். பல நாடுகளை அடிமைப்படுத்தி ஒருகாலத்தில் சூரியனே மறையாத தேசத்துக்காக போராடிய வீரர்களின் அந்தக் கல்லறைகளின் மேல் மெல்ல ,மெல்ல நிழல் விழ ஆரம்பித்திருந்தது. வாழ்க்கையின் விசித்திரம் இதுதான்.இப்போது அவர்கள் கல்லறைக்குள் என்றாலும், அவர்களது சூரியன் மறையாத சாம்ராஜ்யத்துக்கான கனவுகள் இன்றும் பல்வேறு சாயங்கள்பூசி இரத்தப்பசி அடங்காமல் பலநாடுகளின் அதிகாரவர்கங்களின் மனங்களில் அலைந்து திரிவதுபோல் படுகிறது.

காலனித்துவ காலத்தில் இருந்து இரண்டாம் உலகப்போர் வரையிலான வரலாறு கணநேரத்தில் மனத்தில் நிழலாடி மறைந்தது. அன்றைய காலணித்துவ ஆட்சியில் எம்முறவுகள் அனுபவித்த துன்பங்களை எனக்குக் கிடைத்த வாசிப்புக்களும்,செவிவழிக்கதைகளும், ஒலி,ஒளிப்படக்காட்சிகளும் ஞாபகப்படுத்தின.

இருந்தும் காலனித்துவத்துக்குப் பின்னான இனவன்முறையின் கோரதாண்டவத்திற்கு, பிறந்தது முதல் இந்த நிமிடம் வரை நானும்மோர் சாட்சியாக இருக்கின்றேன் என்ற உணர்வு வந்தபோது ஒருவேளை என்னுறவுகளின் மறுக்கப்பட்ட வாழ்வுரிமையும், தொலைந்துபோன சந்தோசங்களில் சிலவும் இங்கு எங்கேனும் புதைக்கப்பட்டிருக்குமோ என்ற சந்தேகத்தைத் தந்தது.

கைத்தொலைபேசி நகருக்கு சொல்லும் வீதியில் ஏதோ பிரச்சனையாம் என்றலறியது. திடுக்கிட்டு என் ஞாபகச்சிதறல்களில் {??சுடலைஞானம்} இருந்து விடுபட்டு பதைபதைப்புடன் அடையாள அட்டை,மற்றும் ஆவணங்களை ஒருதரம் சரிபார்த்துக்கொண்டு வீதியில் இறங்கினேன்.பாடசாலை.அலுவலகம்,அயலவர்வீடு என்று இன்னபிற காரணங்களுக்காகச் சென்ற தங்கள் குடும்ப அங்கத்தினரைத்தேடியோடும் மக்களால் வீதி நிறைந்திருந்தது.

வீடுவந்து சேரும்வரை எதிர்ப்பட்ட எல்லோர் கண்களிலும் குடியிருந்தது.காலாகாலமாய்,பரம்பரை பரம்பரையாய் எம்மினத்தை தொடர்ந்துவரும் மரணபயம்.

எல்லாமே முடிந்துபோயிருந்தது…..

2009-04-15T14:14:00.000-07:00

எல்லாமே
முடிந்து போயிருந்தது

ஊர்த்தொடக்கமே
உதிரத்தால் உறைந்திருக்க
வாழ்விழந்த மக்களது மரண ஓலம்
வழியெல்லாம் ஒலித்துக்கொண்டேயிருந்தது

நீண்டு வளர்ந்த எத்தனையோ
தென்னைகள் ஏற்றிருந்தன
‘செல்’ விழுப்புண்களை - இருந்தும்
இலக்கின்றி விழுந்தவையெல்லாம்
எதையாவது அழித்திருந்தன.

‘மாலா’ அக்காவின்
மண்வீட்டுக் கூரைபிளந்து
கொழுவி இருந்த ‘தொட்டில்க் குஞ்சு’
தரையில் சிதறியிருந்தது
அவசோகமாற்ற யாருக்கும் திரணியில்ல

கண்ணன் மாமா, விமலன் அத்தான்
பக்கத்து வீட்டுப் பரிமளம் புரிசன்
என்று எத்தனையோ
இளசுகளெல்லாம் - கிராமத்தெல்லையிலேயே
எமலோகம் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறார்கள்
பிணங்கள்கூட இன்னும் வயலில்தானாம்

சசி அக்கா, குண்டு மாமி
குஞ்சி மகள் என்று
நீண்ட வரிசைக்கப்பால்
என் கிராமமும் சேர்ந்து
கற்பிழந்து போயிருந்தது.

பாதைகளில் ‘ரயர்’ குவியல்
வீடுகளில் இரத்தக்கறைகள்
வயல்வெளியில் பிணக்குவியல்
இன்னும் எல்லாம்
அப்படியே இருக்கிறது.

சிற்றூர் பிரளயத்தில்
நாங்கள் மட்டுமல்ல
கோணேசரும் தப்பவில்லை
கோயிலெல்லாம் குண்டுதுளைத்து
குற்றுயிராய் இருந்தது

எங்கோ ஏதோவோர்
சண்டைக்காய்
இங்குநாங்கள்
சாம்பலாக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

தொடர்புள்ள பதிவு

யுத்தம்,இரத்தம்,சமாதானம்...

யுத்தம்,இரத்தம்,சமாதானம்....

2009-04-13T18:58:00.000-07:00

நட்பான பல வருசங்களே தப்பாகிப்போன என்னூரில் இரத்தங்களுக்கும், துப்பாக்கிச் சத்தங்களுக்கும் நடுவில் இருள்கிழிக்குமா ? என்ற கேள்விக்குறியோடு தமிழுக்கு விரோதி வருசம் பிறந்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.இதில் தமிழுக்கு வருசம் தை யா? சித்திரை யா ? என்ற வாதப்பிரதிவாதங்கள் வேறு.

வரலாற்றில் இருந்து நாம் கற்கும் பாடம் யாதெனில் ,வரலாற்றில் இருந்து நாம் பெரிதாய் எதையும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதுதான்.

ஜேர்மன் தத்துவஞானி HEGEL { 1770 -1831 }

பிறந்தது முதல் யுத்தமும் ,சமாதானமும் நித்தமும் மாறி,மாறி வந்து கடைசியில் இரத்தமுறைந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றேன் என் தேசத்தை. எப்போதோய்ந்து போகுமோ இந்தத் துப்பாக்கிகளுக்கு நடுவிலான துயரவாழ்க்கை?????

{ படங்களில் காண்பது தம்பலகாமம் }

சுதந்திரம்....

2009-03-13T15:59:00.000-07:00

விழிபிதுங்கி இருக்கிறேன் என்

எண்ணங்களை

எழுத்துருவாக்கும் வழி தெரியாது

சந்தங்கள், அர்த்தங்கள் தவிர்த்து
நிறைய

யோசிக்கவேண்டி இருக்கிறது

எழுதத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு கணமும்
ஆயிரம் கண்கள் - என் எழுத்தை
வெறித்துப் பார்ப்பதாய் ஓர் பிரமை

எப்படி வரும்?
ஈட்டிகளுக்கு நடுவில்
இயல்பான கவிதை

நாட்டு நடப்புகளை
எழுதத் தொடங்கையில்
வரண்டு கொள்கிறது – நா

நெஞ்சில் பொறுத்திருக்கிறது
எழுதி முடித்ததும்
இருப்பேனா? என்ற பயம்

பக்கங்கள் நிரப்புவது தவிர்த்து
என்ன சாதித்துவிட முடியும்
இருப்பதை எழுதாமல்

வெறுத்துப் போய்
எழுந்து சென்றேன்

முடிந்திருந்தது பூசை
பூட்டிய கோயிலுக்குள் பிள்ளையார்

சலித்துப் போய் விசாரித்ததில்
திறந்திருந்தால்
திருடர் பயம் என்றார்கள்

கடவுளே என்று
எட்ட நின்று கும்பிடுகையில்
கைதாகி இருக்கும் ஒருவரிடம் - என்
ஆன்ம விடுதலைக்காய்
வேண்டுவது போல் இருக்கிறது.

எழுத்துக்கு மட்டுமல்ல –
என்னைப் பொறுத்தமட்டில்
எல்லாவற்றுக்கும்
தேவைப்படுவது போல் இருக்கிறது

சுதந்திரம்.

http://youthful.vikatan.com/youth/thangarasapoem110309.asp

சபிக்கப்பட்ட பரம்பரை…..

2009-01-27T17:24:00.000-08:00

தன் வாழ்நாளின்
சந்தோச தரணங்களை
சிலிர்ப்போடு அசைபோடுவார்
அப்பப்பா – அது
அவராயுளின் அரைப்பகுதி

பாடசாலைக் காலம்வரை
பட்டாம்பூச்சி வாழ்க்கையென்று
மகிழ்வார் அப்பா

தவழ்ந்தது முதல்
வேட்டோசை கேட்டு
வளர்ந்தேன் நான்

தம்பி வயிற்றில் இருக்கையில்
செல்லடிக்கு மத்தியில்
இடம்பெயர்ந்தாள்
அன்னை

நாளை
எனது பிள்ளையின்
நாட்குறிப்பினை
யுத்தத்தின் கரங்கள் எழுதும்
இரத்த மை கொண்டு……….

இடப்பெயர்வு

2009-01-20T06:22:00.000-08:00

அவசரத்தில் அவிழ்க்காமல்
விட்டு வந்த மாடு

பூட்டிய கூட்டுக்குள்
கோழியும் , குஞ்சும்

உலையில் புட்டு
வரும்போது அரையவியல்
எரிந்துபோயிருக்கும் இப்போது

யார் சோறுவைக்கப்போகிறார்கள்
பூனைக்கும் , நாய்க்கும்

வெட்டி அடுக்கியமாதிரி
வேலிக்கான கதிகால்கள்

வாஞ்சையுடன் வளர்த்த பயிர்கள்
வாடிப்போய்விடும் பராமரிப்பில்லாமல்

பாழாய்ப்போன யுத்தம்
வீடுகூடப் பூட்டவில்லை

வாழ்ந்தவரெல்லாம் மாண்டுவிட
மிஞ்சி இருப்பது நான்மட்டும்தானே

உயிர் பிழைக்க நானும்
ஊர் பெயர்ந்தால்
வீடென்ன செய்யும்.

மீள்குடியமர்வு

2008-12-30T21:00:00.000-08:00

சொல்லிலடங்காத
சோகங்களின்
தொகுப்பு

பட்டவர் அன்றி
மற்றவர் புரிந்திடா
உணர்ச்சிகளின் குவியல்

கூரைபிளந்து
வானம் பார்த்திருக்கும்
வீடு

செடிகொடி வளர்ந்து
காடாய்க் கிடக்கும்
வளவு

குதுகலத்தோடு வாழ்ந்த
குடிதனின் நிலைகண்டு
குளமாகும் கண்கள்

அடியெடுத்துவைக்கையில்
அன்னியப்படும்
பயிர் நிலங்கள்

சிறப்பாய் வாழ்ந்த நாட்கள்
சிந்தையில்
வட்டமிட்டிட

சின்னதில் செய்திட்ட
குறும்பினைச் சொல்லிடும்
சுவர்கள்

இருப்புக்கும்
இழப்புக்குமிடையில்
அல்லல்ப்படும் மனம்

சிரிப்பும், அழுகையும்
சேர்ந்தேவரும் - ஆம்
மீள்குடியமர்வென்பது எங்களுக்கு

மரணிப்புக்கு
முன்னால் கிடைக்கும்
மறுபிறப்பு.

சிறைவைக்கப்பட்ட வீடு

2008-12-21T17:43:00.000-08:00

நேற்றுப்போல் இருக்கிறது
நீண்டுவளர்ந்த தென்னைகள் நின்றணிசெய்த
பாதைவழியே தொடங்கிய –எம்
நெடுந்தூரப் பயணம்.

உயிர்பிரிதல் பற்றிய உறுத்தலில்
ஊர்பற்றிய உணர்வலைகள்
ஒருவரிடமும் இல்லை அப்போது
இப்போதுதான்,
எஞ்சியவர்களில் மிஞ்சியவர் இதயங்களில்
ஊர்,
உடைந்துபோன வீடு,
இழந்த போன உறவுகள்,
அவர்தம் நினைவுகள்
என்றெல்லாம் ஏக்கமாய்.

ஒன்றிரண்டாய் குடிவந்து
ஊருக்கும் உயிர் வந்து
ஒருவருடமாகிறது
நாங்கள் மட்டும்
நடைப்பிணமாய்
நண்பர்கள் வீட்டில்

நாள்தோறும் எதிர்பார்ப்பு
நனைந்து போகிறது கண்ணீரில்
பேச்சுக்கள்,
பேச்சுக்கான பேச்சுக்கள்,
அறிக்கைகள்,ஆர்ப்பாட்டம்,வாக்குறுதிகள்
சமாதானத்துக்கான யுத்தம்
என்றனைத்துக்கும் அப்பால்
சிறைவைக்கப்பட்டிக்கிறது என் வீடு
எப்போது உடையும்
உயர் பாதுகாப்பு வலயம்.

யுத்தத்தின் முடிவினைக் கண்டவர் யார்?

2008-12-12T14:56:00.000-08:00

மீளவும் ஆரம்பித்திருக்கிறது
அடிமுடி தேடும் படலம்
முன்னையவற்றை விடவும் சற்று மூற்கமாக

இனி யுத்த காலம்
ஒண்டிரண்டாய் உயிர்போகும்
உடமைகரியாகும்
எண்ணிக்கைபற்றிய கவலையன்றி
வேறேதும் இருக்கப்போவதில்லை
இழந்தவன் தவிர்த்து மற்றவர்க்கு

இனம்,மதம்,சாதி
இடங்களுக்கிடையே
சண்டைகள் நடக்கும்
சிலநூறுபேர் சாவார்
கர்த்தால் வரும்
கடையடைப்பு ,எரிப்பு
ஊர்வலங்கள் நிகழும்
பட்டினி மரணங்கள்
பாவையர் கதறல்கள்
பாரினை உலுக்கும் இருந்தும்
அரியணை தொடர்திடவேண்டி
அரவமின்றி இருப்பர்
அதிகாரத்தில் இருப்போர்

சண்டைகளுக்ககும், சத்தங்களுக்கும் நடுவே
சமாதானத்துக்கான போர்
சல்லடைபோட்டுத் தேடுகிறது
யுத்தத்தின் முடிவை
ஆட்சிக்கால முடிவுக்குள்
அடைந்துவிடவேண்டுமென்ற ஆவலோடு

இத்தனைக்கும் அப்பால்
உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது உண்மை

யுத்தத்தின் முடிவைக் கண்டவர்கள்
இறந்தவர்கள் மட்டுமே ……பிளேட்டோ